1/10/2017 Granada

Właśnie dlatego nie chcę się spotykać z chłopakami, żadnymi. Same rozczarowania. I jesienna depresja również nie pomaga. Niby nic ale jednak boli. Boimy się rozczarowań i odrzucenia. Narzucamy sobie i innym ogromne wymagania i oczekiwania, których często nie da się spełnić. Trzeba wymagać od innych tyle co od siebie. Nie, od siebie powinno się wymagać więcej. Nie mam siły na to. Gdy jestem tu, chcę być w domu, a gdy jestem w domu chcę być tu. Wiem, że jestem silna, ale czasami przychodzi ten moment słabości kiedy wszystko wydaje się nierealne, a pod grubą skorupą sarkazmu i ciętej riposty jestem pokrojona na kawałki i całkowicie obezwładniona. Dzięki ci, moja skorupo, gdyby nie ty już dawno bym się rozpadła.
Myślałam, że już nauczyłam się żyć sama z sobą, ale nikt nie chce być samotny.
Z drugiej strony sama nikogo do siebie nie dopuszczam, skorupa jest za gruba, nie da się jej przebić.
Dziś czuję ból, wiem że jutro lub za 2 dni będzie tak jak zawsze. Muszę się skupić. Nie myśleć o tym, zając się nauką, ważnymi rzeczami, być odpowiedzialna i gotowa, samodzielna i niezależna. Chcę taka być. Chcę nie potrzebować nikogo. Mam przyjaciół, rodzinę, ludzi którzy mnie kochają i wspierają, na których zawsze mogę liczyć. Teraz nie dziwię się mojej siostrze, samotność jest dołująca.
Mam 21 lat, a to są głupoty. Głupoty, które ściskają gardło i nie pozwalają spać.